Sevgili yol arkadaşım,   Yeni bir yıla girerken çoğumuz aynı hissin içindeyiz: Hayatımda bir şeylerin değişmesi gerekiyor ama neyin?   Daha fazla hedef mi?Daha iyi planlar mı?Daha çok çaba mı?   Çoğu zaman daha fazlasını istiyoruz ama bazen durup bakmak, en çok ihtiyacımız olan şey oluyor.   Bu hisle izlediğim bir film beni bu yıl özellikle durdurdu: Walter Mitty’nin Gizli Yaşamı. Walter Mitty, hayatının büyük kısmını hayal kurarak geçiren, sessiz, risksiz ve rutin bir yaşam

Sevgili yol arkadaşım,   “İnsanın en büyük trajedisi, kendisi olmaya cesaret edememesidir,” der Søren Kierkegaard.   Bu cümleye her rastladığımda durup düşünüyorum: Peki insan kendisi olmanın nasıl bir şey olduğunu nasıl keşfeder?   Ben bu soruyla ilk kez ortaokul yıllarında karşılaştım. Abraham Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisini ve “kendini gerçekleştirme” kavramını okuduğumda, yaşım bunun ne anlama geldiğini tam kavrayacak kadar büyük değildi ama bir şey olmuştu.   “Kendini

Sevgili yol arkadaşım,     Hayat koşullarının hiç değişmeyeceği bir hikâyeye hapsolmuş bir karakter olsaydın, ne yapardın?   Sahne aynı. Engeller aynı. Final belirsiz.   Bu soru bir süredir zihnimde dolaşıyor çünkü insan sonucu kontrol edemese bile oyunda kalmayı seçebiliyor.   Hikâyeleri değerli kılan da tam olarak bu değil mi zaten? Kahramanın kazanması değil, yol boyunca hikâyesinden vazgeçmemesi.   Ama dürüst olalım. Hepimizin içinde çok daha ilkel bir ses var.Sessiz, zay

Sevgili yol arkadaşım,     Neden bazıları doğuştan şanslı, bizse hayata koşarak yetişmeye çalışıyoruz?   Birkaç yıl öncesine kadar şansın hep rastgele insanları seçtiğini sandığım için benim elimde olanın sadece çok çalışıp çabalamak olduğuna inanırdım.   Varlıklı bir ailede doğmamıştım, bir telefonla kapıları açacak tanıdıklarımız yoktu ve eğer aramazsam kimse hakkım olanı bile vermek istemiyordu.   Uzun yıllar boyunca başkalarının hayatlarına baktığımda kendimi hep hayata 3

Belirsizlik beni hep çok korkuttu. Planın dışına çıkan her şey çok uzun yıllar içimde hemen bir sıkışma yaratırdı. Bir adım ötesini göremediğimde “Bir şey ters gidecek” diye varsayardım ve çok üzgünüm ki bu duyguyla yıllarca yaşadım. Çünkü benim dünyamda netlik = güven demekti. Ne yapacağımı, ne zaman yapacağımı, nasıl yapacağımı bilmezsem, kendimi güçsüz hissederdim. Hayat insana öğretir ya hani bana da kontrolü bırakmanın o kadar da kötü bir şey olmadığını zorla da olsa öğr

Yıllarca çok stratejik yaşadım. Hayatta pek çok şey kazandım ama bir o kadar da kayıp verdim.  Uzun bir süre dünyaya şöyle bakıyordum: Kendimi korumak için her şeyi kontrol etmeliydim.  İşin tuhaf yanı, çoğu zaman bunu başardım. Her şeyi planlayarak, ön görerek, ipleri elimde sımsıkı tutarak…  Fakat bütün o çaba, beni huzurlu bir yere değil, hiç mutlu hissetmediğim bir yaşam bahçesine hapsetti.  Bir noktada o kadar yoruldum ki hayatı sanki kısa bir süreliğine durdurmuşum gibi

2026’ya tam 45 gün kaldı. Bu tür zamanlarda içim hafifçe dönüşüm rüzgarlarıyla kıpırdamaya başlar. Ben dönüşüm zamanlarını son dakikaya bırakmayı sevmiyorum. Vaktim varken, huzurla, sakinlikle bir şeylerin ucundan tutmaya, yavaş yavaş planlarımı yapıp demlenmeye bırakmayı seviyorum.  Bu yüzden sizleri de son dakikaya kalmadan hayatınızın yeni bir sayfasına hazırlık yapmaya davet etmek istiyorum.   Yılın son günlerinde zihinde beliren sorular çoğalır ya hani…“Bu yıl neden böyl

Benim en çok imrendiğim insanlar, bir şeylere öyle fazla kafa yormadan işleri rast giden insanlardır. Çünkü ben öyle biri değilim. Her detayı kontrol etmeyi severim.  Bir işi başkasına devretmem gerekse içim rahat etmez. Sanki her şeyi kendi başıma halletmem gerekiyormuş gibi hissederim. Ancak geçenlerde, rasyonel zihnimin sınırlarını o kadar zorladım ki sonunda tüm mental kaynaklarım tükendi. Bu deneyimle anladım ki ben hayatı uzun zamandır gerçekten hissederek değil, analiz

Plan yapmayı seven herkesin bir noktada kaderi dağılmaktır ve bunun kaçarı pek yoktur. Ben de bunun bir istisnası değilim. Plan yapmayı seven insanların kaderi budur çünkü tüm planlar biraz da bozulmak için vardır. Yani sık sık plan yapıp uyamadığınız için üzgün hissediyorsanız, hemen şimdi kendinizi suçlamayı bırakın.   Aslında o planların bozulma ve bir şeylerin dağılma anı, bir başarısızlık değil. Aksine zihnimizin kendini yeniden hizalama biçimidir.  Bir plan bozulduğunda

Her ilgi alanını mesleğe, her hobiyi profesyonel bir seviyeye çıkarmanız gerekiyormuş gibi bir hisse kapılıyor musunuz?  İlk ben itiraf edeyim. Evet, zaman zaman başlangıç seviyesinden öteye gidemeyen hobilerim için suçluluk duygusuna kapılıyorum. Her şeyi aynı anda dört dörtlük yapmak istiyorum ve yapamadığımda da birazcık bozuluyorum.   Sonra birden durup kendime şunu anımsatıyorum: Her şey bir koşuşturmaca olmak zorunda değil.  Yavaşlamaya, zevk aldığım şeyleri kendi hızım

Yıllarca her şeyi bir düzene koyarak hayatın bilinmezliğini azaltabileceğimi sanmış bir insanım. Bunun bir yanılsama olduğunu keşfetmem ise uzun bir zaman aldı. Zira planlamada, zaman yönetiminde ve problem çözümünde ortalamanın biraz üzerinde olan herkes bilir ki bir kriz anında her şeyi kontrol altına aldığını düşünmek insana kendini iyi hissettirir.   Özellikle de ailenin akademik başarısı yüksek veya biraz fazla becerikli çocuklarının kaderidir bu: her şeyi organize eden,

Geçtiğimiz ay her şey kontrolden çıktı! Öyle ki birkaç hafta boyunca bültene bile ara vermek durumunda kaldım. Ailevi meseleler, sağlık problemleri, işle ilgili aksilikler derken bir de üstüne kocaman bir taşınma ihtimalinin aynı anda belirmesiyle, tüm sistemlerim çöktü ve hayati olmayan hiçbir şeye vakit ayıramadım.   Hayat böyle bir şey işte. Tam her şeyi yoluna koydum dediğimizde, karşımıza bizi aslında belki de nihayetinde daha iyi limanlara götürecek olan bir sürü mesele

İyi bir planlama yapmadığım zamanlarda ilk ihmal ettiğim şey kitap okumak oluyor. Ya “Kafam dolu, odaklanamıyorum zaten!” diye bahane üretiyorum ya da “Zamanım yok” diyerek ekranı amaçsızca kaydırdığım bir döngüye giriyorum. Ta ki ne yaptığımın farkına varıp kendimi bu döngüden çıkaracak küçük bir adım atana kadar 🥲   Bugün bu sayıda, okuma alışkanlığının neden çok değerli olduğunu keşfedeceğiz. Düzenli okumanın bilimsel faydalarına, neden çoğu okuma girişiminin yarım kaldığ

Aynı döngüye sıkışıp kalmak çaresiz hissettiriyor, değil mi? Kafada planlar, ajandada listeler, bir sürü hayaller var ama hâlâ harekete geçmek için bir işaret mi bekliyorsun?   Size bir haberim var: "Değişmez", "Zaten olmaz", "Doğru zamanı değil" diyen o ses yalan söylüyor. Hayatı değiştiren şey uzun uzun düşünmek değil, atılan o ilk adım. Bir cümle, bir mail, bir başvuru, bir karar… Harekete geçtikten sonra başlıyor dönüşüm.   Yıl bittiğinde 2025'i hangi ‘vav’ anıyla hatırla

Eylül’ün ilk haftasına büyük umutlarla girdin ama istediğin gibi gitmedi mi?Kafanda planlar vardı, yapılacak listelerin hazırdı ama bir türlü harekete geçemedin belki. Ve şimdi ikinci hafta gelirken moralin bozuk, “demek ki yine olmadı” diye düşünüyor olabilirsin. Hemen şimdi dur ve bu yıkıcı düşünceyi kovala!  “Tam yapamayacaksan hiç başlama…” cümlesi, mükemmeliyetçiliğin kulağımıza fısıldadığı en büyük yalan. Ya işin sırrı zaten yarım yamalak başlamaksa? Aslında ilerleme de

Sabırsız biriyim. Yavaş ilerleyen hiçbir şey bana başarı gibi gelmiyor. Öte yandan, kafamın içinde kurduğum dünya öyle büyük ki bazen harekete geçmemi zorlaştırıyor.   Bu sabah elimde kahvemle boşluğa dalmışken, yazın son gününde olduğumu fark ettim. Bir bakmışım üç koca ay uçup gitmiş. “Daha çok şey yapacaktım” dediğim onca şey hâlâ defterimin sayfalarında duruyor.   Ama biliyorum ki Eylül kapıdayken bu bir son değil. Tam tersine, kendime verdiğim sözleri hayata geçirmek içi

Ne zaman takvim Eylül’e yaklaşsa, içimde tarif edemediğim bir “yeni yıl” heyecanı uyanıyor 🥰  Okulların açıldığı, defterlerin kokusunun taze olduğu, vitrindeki ajandaların bize göz kırptığı o heyecan verici dönem…  Sanki hayat hepimiz için yeniden başla düğmesine basıyor. Güneş hâlâ yazdan kalma sıcaklığını hissettirirken, akşamlar hafiften serinliyor. Planlar masaya yatırılıyor ve rutinler yeniden şekilleniyor.  Eylül'ün tatlı rüzgârları kendimize hem fiziksel hem zihinsel

Yıllarca her şeyi aynı anda düzene koymaya çalışarak kendimi yıprattım...Her şey yerli yerinde ve düzenli olursa çok mutlu olacağımı sanıyordum. Bu yüzden de her şeyi kategorize etmeye çalıştım. Düzenim bozulduğunda mutsuz oldum ve mükemmeliyetten uzak her detay beni yetersiz hissettirdi. En sonunda çok yorulduğumda şunu fark ettim: İdeal düzen, beni yoran değil, nefes almamı sağlayan düzenmiş. Zamanla ve tecrübeyle hayatın kaosunu toparlamanın anahtarı olarak Üç Katman Kural

Çok utanarak itiraf ediyorum!  Sabahları uyanınca ilk iş olarak elim telefonuma gidiyor 🫣  Ne yapayım, elimde değil! Kendimi uyandıktan sonra hemen telefona bakmamak için ne kadar şartlamış olsam da bir süre sonra yeniden oradayım. Haberler, bildirimler, bir şeyleri kaçırma korkusu  sıklıkla ağır basıyor.   Böyle başlayan günlerde kendimi hep aynı boşlukta buluyorum.Ajandam önümde olsa bile hiçbir şey anlamlı gelmiyor.Ne plan yapmak istiyorum, ne bir şeyi toparlamak. Fakat

“Dikkat çeken düşman çeker” sözünü küçük yaşta duydum ve sanırım o günden beri, dikkat çekmekle arama görünmez bir duvar örüldü.  ...