Gelişim Bülteni #136: Öncelik Bir İnanç Meselesi

Ayça Karaman
14 Haz
2 dakikada okunur

Sevgili yol arkadaşım,

Spora, okumaya, biraz soluklanmaya, hatta kendinle baş başa kalmaya ne sıklıkla zaman ayırabiliyorsun?

Belki de tam kendine zaman ayırmaya biraz başladığında işler sarpa sarıyor ve keşke biraz daha zamanım olsaydı diye üzülüyorsun.

Gerçekçi olmak gerekirse hayatta hep bir sorumluluk var.

Hep biri bekliyor. Hep bir acil durum.

Meselenin zamandan çok öncelik meselesi olduğunu sende içten içe biliyorsun.

İş yerinde patron acil bir şey istediğinde zaman bulabiliyor musun?

Biraz köşeye sıkışınca o ertelediğin işi halletmeye zaman bulabiliyor musun?

Hepimiz biraz böyleyiz ama hep böyle olmaz zorunda değiliz.

Zaman hep var ama öncelikler farklı.

Önceliğin sen misin?

Önemli Olan Zamanı Nasıl Geçirdiğimiz

UCLA'dan Dr. Cassie Holmes'un araştırması şunu gösteriyor: zaman bolluğu (time affluence) hissi gerçek saatlerle orantılı değil. Aynı 24 saate sahip iki insan zamanı çok farklı deneyimleyebiliyor. Asıl fark zamanın kendisinden öte zamanla kurduğumuz ilişkide ve neyi önceliklendirdiğimizde saklı.

Çoğumuz daha fazla boş zamana ihtiyaç duyuyoruz ama Holmes'a göre mutluluğu belirleyen temel faktörlerden biri zamanla ne yaptığımız. Öyle ki günde 5 saatten fazla boş zamanı olan insanlar bile eğer o zamanı anlamlı şeylere harcamıyorlarsa kendini mutsuz hissedebiliyor.

Peki "anlamlı" ne demek?

Holmes'un araştırmasında anlamlı zaman şunu gösteriyor: seçilmiş zaman. Bilinçli olarak tahsis edilmiş, "bunu ben seçtim" hissiyle geçirilen zaman. Özetle, hepimizin hayalini kurduğu fazla boş zaman bile yanlış geçirilirse mutsuzluk yaratıyor.

🌟 GELİŞİM BÜLTENİNE ABONE OL!

Zamanın Mı Yok?

Beyin her gün yüzlerce kez aynı soruyu soruyor: "Bu öncelikli mi?"

Cevabı da yıllarca pekiştirilmiş kalıplara göre veriyor. Acil olan öne geçiyor. Başkasının beklediği öne geçiyor. Otomatik pilotta olan öne geçiyor.

Bütün bunlar olurken öncelik sıralamanın en altında genellikle hep iyi gelen şeyler var.

"Zamanım yok" diyoruz ya hepimiz, oysa ekran süremiz saatler uzunluğunda. Bu aslında bize şunu söylüyor: "Kendimi önceliklendirmeye henüz inanmıyorum."